VI Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej 2010

GALERIA stara zpaf

Oliver Kern (ur. 1965)
„Niemiecka Perspektywa“

Studiował w Fachhochschule Dortmund w pracowni Arno Fischera. Dziś mieszka w Berlinie i jako niezależny fotograf pracuje przy wielu projektach artystycznych. Wystawy i projekty (wybór): 2006 – podróż do Iranu towarzysząca projektowi „Karawana”, organizowanemu przez austriacki Kulturverein X-CHANGE; 2005 – pobyt artystyczny w Sigmaringen; 1998 – 2003 – projekt „Tymczasowe miasto”(„Die vorläufige Stadt”), realizowany wraz z Michaelem Heissenbergerem; 1995 – „Strefa”(„Die Zone”). Nagrody i wyróżnienia: 2006 – nagroda artystyczna Lotto Brandenburg; 2008 – stypendium Saary w Künstlerhaus Schloss Wiepersdorf.

Arno Fischer (ur. 1927)
W latach 1947 – 1953 studiował rzeźbę we wschodnim i zachodnim Berlinie. Od 1956 roku pracował, jako asystent w Kunsthochschule Berlin – Weißensee. W 1961 roku, w wyniku budowy muru berlińskiego, nie doszło do publikacji jego książki „Sytuacja Berlina”. Jako fotograf i publicysta pracował dla wielu czasopism, min. „Sybille”. Na przełomie 1965 i 1966 roku założył grupę fotografów, która od 1969 roku nosi nazwę „Direkt”. W latach 1972 – 1993 pracował, początkowo, jako docent, później, jako profesor w Hochschule für Grafik und Buchkunst w Lipsku. W latach 1990 – 2000 prowadził zajęcia z fotografii prasowej w Fachhochschule Dortmund. W 2000 otrzymał nagrodę Deutsche Gesellschaft für Photograpfie. Jako współzałożyciel prywatnej szkoły fotograficznej Fotografie am Schiffbauerdamm, uczył w niej do 2006 roku.

 

Chargesheimer
„Fotografie z Kolonii”

Chargesheimer, Carl-Heinz Hargesheimer (ur. 1924, zm. 1971)

Po II Wojnie Światowej studiował fotografię i grafikę w Kolonii. Interesował się wieloma dziedzinami sztuki: operą, teatrem, projektowaniem kostiumów i malarstwem, ale przede wszystkim fotografią. Od 1950 roku eksperymentował z abstrakcyjnymi strukturami światła na papierze fotograficznym i fotomontażami. Od 1955 roku pracował, jako niezależny fotograf W Niemczech stał się znany zarówno dzięki swoim dynamicznym portretom osób publicznych, jak i reportażom. W 1968 roku otrzymał nagrodę Deutsche Gesellschaft für Pfotographie w Kolonii.
Publikacje (wybór): “Köln 5 Uhr 30”, Köln 1970, “Theater, Theater”, Frankfurt 1967, “Köln farbie photographiert”, Köln 1965, “Menschen am Rhein”, Frankfurt 1960, “Berlin. Bilder einer großen Stadt”, Köln 1959, “Romantik am Rhein”, Köln 1959, “Im Ruhrgebiet”, Köln 1958, “Unter Krahnenbäumen”, Köln 1958, “Cologne intime”, Köln 1957.

 

„Sytuacja Berlina 1953-1968“
Tekst: Thomas Martin

Berlin, stolica Europy albo wieś pomiędzy Moskwą a Paryżem, jest strefą przejściową migracji ludności w prądzie globalizacji, która właśnie się rozpoczęła. W Berlinie trzeba się poruszać jak w stanie wojennym, przemierzać go jak obce miasto, które wymyka się zdobyciu. Należy zaznaczyć: „Berlina nie można zdobić, w Berlinie można najwyżej przetrwać”. O aurze miasta stanowią liczne ślady, których obecność odczytuje się raczej pod ulicami niż na nich. Przewodnik po podziemnej krainie umarłych powinien być martwym człowiekiem, lub dzieckiem, jak twierdził badacz głębin Walter Benjamin. W granicach dzieciństwa nie spogląda się wstecz, lecz patrzy w głąb. Mówiąc o Berlinie: jego granice umożliwiają swobodny ogląd zjawiska, nie dżungli, raczej lasu ponad nawarstwieniami urbanistyki, która przyniosła miastu bezpodstawną sławę. Spojrzenie dziecka na otoczenie ujmuje je, jako fenotyp. Co dziś jest złe, jutro może stać się lepszym. Konieczna bezpowrotność, o której mówi Benjamin we wstępie do Berlińskiego Dzieciństwa, jest melancholią dziecka, której później się pozbywa: Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy przyszłego (List do Hebrajczyków, 13, 14). Dzieciństwo swojego miasta zabiera się do kolejnych miast. Rozerwana struktura Berlina i jego rozbicie na połowy (nie dopiero od 1990 roku, ale od tego czasu na nowo), które tworzą odrębne mniejsze organizmy, sprawiają, że zwiedzający je są mniej podatni na pokusy emigracji do, na pierwszy rzut oka, sprawnych wielkich miast. Benjamin nazywa to zaszczepieniem: uruchamianiem w sobie obrazów dzieciństwa. Tęsknoty, którą wywołuje to, co minione (stracone), nie można całkowicie opanować. Jest jak ciało, któremu podaje się szczepionkę, zawsze w małych dawkach.
Arno Fischer rozpoczął fotografowanie Berlina w chwili, gdy chciano go odciąć od innych miast na mapie. Sam odwrócił się od miasta. (Jego pierwszy obraz bunkra stojącego w płomieniach ponad proletariackim Wedding: Płonące Humboldthain 1944). Po bombowcach wkroczyli kolonizatorzy pod postacią wyzwolicieli. Potem Fischer przyszedł z aparatem, „Voigtländer Besse, mam dziś jeszcze!”, i przy jego pomocy zarejestrował to, co pozostało. To, co nadeszło. To, co mogłoby się stać. Czego dziś nie ma, przede wszystkim ludzi. Uczynił to posługując się spojrzeniem dziecka, któremu zdziwienie nie jest obce, a obce go nie dziwi. Jakość fotografii odkrywa poprzez formę jej treść historyczną. To ona czyni z autora narratora, który opowiada za pomocą światła i cienia. Opowieści Fischera o dwóch miastach Berlin przetrwają, jako obrazy świetlne jego czasów w naszych i tych, które nastaną po nas.
Berlin, 20.04.2009

Wystawy (wybór): 2009: „Arno Fischer. Retrospektive”, Kunst- und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland; Kunstmuseum Dieselkraftwerk Cottbus; « Arno Fischer. Der Garten », Robert Morat Galerie, Hamburg, 2008: “Arno Fischer. Der Garten” , Stiftung Moritzburg, Kunstmuseum des Landes Sachsen-Anhalt, Halle/Saale ; 2007: “Arno Fischer. Am Wege. Fotografie”, Galerie Pankow, Berlin; “Arno Fischer. Portraitfotografien”, Galerie argus fotokunst, Berlin; “Arno Fischer. Der Garten”, Leonhardi-Museum Dresden; 2006: “Arno Fischer. New York. Fotografien 1978/1984”, Comptoir-Kunstmagazin - Städtische Galerie, Sonneberg; “Arno Fischer. Fotografie”, Galeria Miejska we Wroclawiu, Wrocław; Centrum Kultury Zamek, Galeria “pf” Poznań; 2005:, “New York Ansichten 1978 und 1984”, Galerie argus fotokunst, Berlin; 2002: “Arno Fischer. Der Garten”, Galerie Rosenkranz, Chemnitz; 2000: “Arno Fischer. Photographien 1943-1989”, Haus der Fotografie, Hannover; 1998: “Arno Fischer. Ost-West-Berlin und andere Photographien 1943-1990”, Galerie Zimmer, Düsseldorf; 1997: “Arno Fischer. Photographien”, Staatliche Galerie Moritzburg, Halle/Saale; 1996: “Arno Fischer”, Vidéothèque de Paris, Paris; 1995: “Berlin – Before the Wal”l, Laurence Miller Gallery, New York ; 1985: “Fotografien aus vier Jahrzehnten”, Fotogalerie Friedrichschein.