VI Warszawski Festiwal Fotografii Artystycznej 2010

imprezy towarzyszĄce

Bogdan Konopka
„Fotogeniczna cisza”

...Świat na fotografii jawi się tym cichszy im oszczędniej odziejemy go w światło. Fotografia nie będąc ani rzeczywistością ani językiem, niełatwo poddaje się analizie wyobrażeniowej czy też symbolicznej. Inkrustowana milczeniem minionego, zda się być cudem emanującym z odległego źródła: na zawsze utraconego, niepowtarzalnego odbicia trwania. Fotogenia przypisywana osobom lub przedmiotom może być w swej istocie pochwałą ubogości otulającego ją widma. Ileż nieprzemijającej bez echa ciszy skumulowało się w niektórych Świątyniach, gdzie światło ledwie widnieje choć Światłość jest ich wiekuistą Królową. Kreacja fotograficzna to nic innego jak mozolne wznoszenie Świątyń, w których każdy odnaleźć może cały świat jak i Stwórcę, choćby ten jawił się jedynie jako najtrwalsza Abstrakcja jaką ludzkość wymyśliła na przestrzeni dziejów. Dzwon jest dlatego tak głośny, że w środku jest pusty, zaś wielkość Boga objawić się może nade wszystko w mądrości ciszy. Dlatego próbujmy tworzyć fotogeniczne Świątynie w królestwie sztuki zgiełku; próbujmy się odnaleźć i odnaleźć siebie dopóki jeszcze nie jest za późno...

Bogdan Konopka, Paris 18.III.2010.

Bogdan Konopka (ur. 1953)

Zaczął fotografować w połowie lat siedemdziesiątych kierując swój obiektyw na miasto, w którym mieszkał, a które zostało zburzone w 70% w czasie II wojny światowej. Miasto o podwójnej tożsamości: Breslau – Wrocław. To, co go interesuje najbardziej, to sfera cienia, zarówno w sensie potocznego oglądu rzeczy, jak i samej natury fotografii. Ale właśnie te fotografie przez lata nie ujrzały światła dziennego, ponieważ nie sprzyjał im klimat polityczny tamtych czasów. Dopiero po ich wystawieniu w Angers we Francji w roku 1991 – „Le Monde” uznał je za rewelację. Konopka dalej konsekwentnie fotografujemiasta, w których żył, żyje i mieszka. Najpierw Angers, a następnie Paryż. Seria „Niewidzialne miasto” przyniosła mu międzynarodowy rozgłos po wystawie na festiwalu w Arles w 1994 roku, a za serię „Szary Paryż” otrzymał Europejską Nagrodę Fotografii – Grand Prix de la ville de Vevey w 1998 roku. Wówczas Konopka powrócił do Europy Centralnej i przemierzył siedem krajów byłego bloku wschodniego, tworząc serię „Rekonesans”, będącą próbą rozliczenia z upadłym imperium. Następnie odbył pięć podróży po Chinach, próbując uchwycić, odchodzącą w niebyt, tamtejszą wielowiekową szarość trwania. Najchętniej fotografuje tkankę miejską oraz pejzaż, ale zajmuje się także portretem. W jego twórczości najbardziej znane są styki wykonywane z negatywów wielkoformatowych 4x5 i 8x10 cala, choć autor nie stroni od kamer średnioformatowych, jak i od małego obrazka. W ostatnich piętnastu latach prace Konopki można było oglądać w wielu, czasem bardzo egzotycznych, krajach. Jego szare, poetyckie, nieco surrealne miniatury są przesycone osobistymi emocjami i na poły mistycznymi energiami, co sprawia, że ich autora rozpoznaje się zazwyczaj już na pierwszy rzut oka.

Cykle prac (wybór): Wrocław (1978–2004), Solidarność (1981), Portrety stanu wojennego (1982–1983), Rzeczywistość bezterminowa 1982–1983, Niewidzialne miasto (1990–2005), Rzeczywistość bezterminowa II (1993), Szary Paryż (1994–1995), Kryptogramy (1998), Rekonesans (1998–2000), Twarze (1998-2005), Chiny. Imperium szarości (2003–2005), Szara Pamięć (1993–2009).